Bugün hayat senin sevgisizim, yarın ölüm benim sevgilim!

   İnsan, yalnız sonlu yeryüzünde ortaya çıkan insandan mı ibaret? Ezelen ve ebeden Halık olan yani yaratma sürecinin ne başı ne sonu olan bir yaratıcının yarattıklarının (sonradan var ettiklerinin) esaslarının -fertlerinin değil- da ezeli ve ebedi olduğunu söylemek gerekir. Bizim alemimiz yokken sonsuz uzayda başka alemlerde insan suretleri var olmuş ve olmakta olabilir.

Müziğin insan hayatını kökünden sarsabileceğini, insanın halet-i ruhiyesini daha önce hissedilmemiş bir fezaya taşıyacağını bugün Agalloch ile tanışmamdan neredeyse 10 yıl sonra yine hissettim. Tarihin en iyi albümlerinden biri olarak kabul ettiğim bu albümün isminin ilham kaynağının "Küller ve Kar" adlı sarsıcı belgeselin olduğunu düşünüyorum. Bu atfı yapan bir kaynak görmedim fakat -izlememin üzerinden bir hayli yıl geçmesinde rağmen- belgeselin bizatihi ismi ve içinde geçen bazı yerler hatırladığım kadarıyla birebir bazı şarkı sözleriyle örtüşüyordu. 

    Nağmelerle örülmüş kasvet, yalnızlık ve nefret; ruha işleyen melodilerle berelenmiş hüzün, yıkılmışlık ve adlarının arayışını asla bulmak istemediğim insanı yerine mıhlayan donuk ve ruhu tezkiye eden hisler.  Buraya tutkun değiliz, arzularımız çolak, kafamızın içinde dönüp duranlar bölük ve uyumsuz; her geçen gün kıyamete (cehenneme) bir adım daha yaklaşan  dünyanın o umursamaz, sorumsuz ve maymun iştahlı şen-şakrak bir ruh değiliz. 

     "Irza geçme, zehir, hançer, yangın giderek

    Güzel nakışlarını işlememişlerse

    Acınacak yazgımıza, o rezil beze

    Yazık! Pek atılgan değil ruhumuz demek"  (C. Baudelaire)

    Dağların taşıyamayacağı ilahi yükü sırtlayan insanoğlunun artık dermanı kalmadı, ertesi günü idam edilecek bir mahkumun son gecesinde acınası bir halde tüm zevkleri tatmaya teşne olmasına benzer hali. "The god of man is failure" sözünün açıklamasını "The man of god is failure" da buluyorum.